Hayata sadece tek pencereden bakıp, o dar açıdan görebildiği kadarı ile sokağın nabzını tutanların, sadece at gözlüklü olduklarını düşünmeden edemeyeceğim.

Tarafsız olmanın gururunu yaşamadan tarihin tozlu raflarına giren gazetecilere acıyorum.

Vicdanlarını rahatlatmak adına bile bir şey yapmadan silinenlerin silsilesinde olmadan, hayata objektif bakmak adına bir şey yapmayı hedef sayanların tahtasında olmayı arzulamışımdır.

Malesef bizim insanlarımız mütevaziliğini kaybedip tek pencereden bakan gazetecilerin kıskacında kalmışlardır.

Ne yazık ki yapacak bir şey yok.

Bazıları birilerin tekeline hizmet edip kendilerinin çıkarlarını garanti altına almaya çalışmakta.

Bu da gösteriyor ki objektif  olmayan  bir profile ve bir kimliğe  dönüşüyor gazetecilik.

Mırıldananlara kendini kaptırıp kimlik edinenler, onların kıskacında hayatlarının geleceğinin kaderini çizeceklerdir.

Yaptıkları işlerde birilerinin ceplerini dolduracak ve rahat edebileceklerini düşünüp yollarına devam edeceklerdir.

Bazı gazeteler ise kimsenin yağına tuzuna dokunmadan herkesle dost yaşayabilmek için bazı gerçekleri göz ardı ederek yoluna devam etmektedir.

Böylelikle herkesle dost havası estirenler, bazı gerçekleri görmezlikten gelerek kendi ayaklarına prangalar vuranlardır.

Gazeteler reyting uğruna normal haberleri bile sansasyonel olarak sunmakla kaos ortamı yaratarak baskı ve korku üretmektedir.

Baskıcı medyanın oluşturduğu negatif algıların toplum üzerinde açtığı psikolojik yaralarının izleri yıllarca sürmektedir.

Şimdi siz pencereden değil de sokağın tam ortasında durarak insanların nabzını tuttuğunuzda, her şeyin normal olduğunu fark ettiğiniz bir durumu size farklı aktararak bakışınızın dengesini bozmaya çalışanların size nasıl kimlik kazandırdıklarını düşündünüz mü?