Siz hiç

Bir parmağınızı veya

Bir yerinizi küçük bir ateşte yaktınız mı?

Gürül gürül parlayan ateşe hiç yaklaştınız mı?

Aşırı bir sıcaklıkta, çektiğiniz  ıstırabı anımsıyor musunuz?

—-

Daha çooook sorular sorabiliriz.

Yanmanın verdiği ızdırap hiçbir acı ile ölçülmeyecek kadar işkencedir.

—-

St. Tropez yakınlarında bir orman yangınına gittim.

Rüzgar ile yayılan alevler ve sıçrayan kıvılcımlar

taaaaa bir kilometre uzaklığı tutuşturabiliyordu.

Kaplumbağaların,

Ceylanların,

Yılanların…

Alevler altında kalmış birçok canlının çığlıkları hâlâ kulaklarımda…

Bir kaç gün uyuyamadım…

—-

Ve,

2  Temmuz 1993 yılı.

Madımak otelini ateşe verip,

Geriden seyredenler,

Vicdansızlar, rahat rahat yataklarında uyudular.

Hatta, zamanın ve devamındaki hükümetin takdirini bile alarak…

Bu mudur insanlık?

Almanya’da, Solingen’da bir aileyi evlerinde yakarak  yok eden yaratıklar,

Ve bunların benzeri kendi ülkesinde tam 37 CAN’a kıydılar…

Hiç mi vicdanları sızlamadı?

Tanrı onlara bu vicdanı nasip etmedi mi?

—-

18 yıl önce,

Sivas’ta kültür etkinliği yapmak için toplanan aydınlar,

MADIMAK  oteli içinde cayır cayır yakıldılar.

—

Niye yazıyorum bunları?

Bu dramı,

Tarihimizdeki bu kara lekeyi,

Atatürk Cumhuriyeti ülkesinde yapanlara lanet okumak için…

Bunun lamı-cimi yok.

Kendi vatandaşını yakıp seyretmek vahşiliktir.

UNUTMA…

UNUTTURMA…

BİR DAHA YAŞANMAMASI İÇİN…

—-

Hepsini saygıyla anıyorum.